Chimborazo

Op voorhand had ik me voorgesteld dat de aarde na twee weken van onder mijn voeten kon verdwijnen. Dit kan verschillende oorzaken hebben; verlies aan mijn houvast van dagelijkse bekende mensen en bezigheden, cultuurshock, steeds een vreemde zijn in een vreemde omgeving en ga zo maar voort. Zo een vaart heeft het niet gelopen maar na vijf weken Guamote heb ik ze niet allemaal meer op een rijtje. Dan komt een wandeling op de Chimborazo als een godsgeschenk. De Chimborazo is gezien vanaf de aardkern de hoogste berg ter wereld. Het is zo dat de aarde niet rond is en ter hoogte van de evenaar is de afstand tot de aardkern groter dan waar ook.

Deze berg gaf haar naam aan de provincie en is slechts een zeventigtal kilometer verwijderd van Guamote. Samen met een koppel toeristen en de gids rijdt Gijs ons tot het einde van de berijdbare weg. Daar is de eerste hut, op 4800 meter hoogte. Een wandeling van een uur brengt ons naar de tweede refugio op 5000 meter hoogte en meteen ook de sneeuwgrens van de Chimborazo. Dat mijn hartslag nooit over 100 kloppen per minuut gaat bewijst dat de fysische aanpassing goed verloopt. De Britse toerist heeft een aangeboren afwijking in de benen zodat hij niet zonder moeilijkheden de weg met vulkanisch gesteente aflegt. Toch bewijst hij dat de longen hier even belangrijk zijn als de benen en doorzettingsvermogen niet te vergeten.

Soms lopen we door mistbanken met zichtbaarheid tot vijf meter en dan zien we plots alles klaar. De mist schuift razend snel voorbij en de aarde toont zich van haar mooiste kant. Achter ons zien we in de verte de wolken alsof je uit een vliegtuig kijkt, voor ons de steile chimborazo. Het is mogelijk om van hier zonder veel risico nog een mooi stuk te stijgen, zij het door de sneeuw. Getrainde klimmers vertrekken om 12 uur ’s nachts met een gids om bij zonopkomst de 6315 meter hoge top te bereiken.