Regen en wind

De volledige maand april bracht regen. Daarmee zit het regenseizoen er bijna op. De regen bracht veel schade toe aan de aardewegen die naar de gemeenschappen hogerop in de bergen leiden. Zo liggen er al eens grachten in het midden van de weg. Het is soms een risicovolle onderneming om daar langs te rijden. Voor een keer ben ik alleen op weg en misschien niet toevallig rijd ik vakkundig de auto vast in een van de grachten. Ik stel vast dat het niet onmiddellijk zal lukken om te vertrekken want de gracht is een halve meter dieper dan het rechter voorwiel. In een brandende zon begin ik stenen te rapen en met klonten modder een gat van een meter diep en twee meter lang te dichten. Een voorbijganger op zijn ezel en iets later een herder met een kudde schapen maken me in het voorbijgaan duidelijk dat het momenteel onmogelijk is om langs deze weg te rijden.

Na een uur geraakt het gat gedicht en komt de computerleraar met fototoestel aangewandeld. Iets later komt een groep schoolkinderen de berg opgelopen om van de situatie mee te genieten. Degenen met spade en houweel beginnen te spitten. Enkele minuten later komt nog een groep schoolkinderen en de drie leerkrachten. Zo geraken we snel uit de put en kunnen we naar de school toe waar er door mijn toedoen slechts drie uur les is. We krijgen nog gekookte aardappelen en keren terug naar Guamote. Gelukkig leidt de weg ons in de andere richting evengoed huiswaarts, al is die iets langer dan de andere. Een ander gevaar is het afbrokkelen van stenen. Soms ligt midden op weg een steen die bij het neerkomen een mens onzichtbaar kan maken. Niet ongevaarlijk dus die aardewegen.

Dan is er de Panamerikana, de weg die het land en bijna het volledige continent doorkruist. Het overgrote deel van die snelweg bestaat uit twee baanvakken, vergelijkbaar met de steenwegen van bij ons. Op deze weg rijdt alles wat wielen heeft. Beide kanten van de weg geven bijna een meter ruimte voor voetganger, koeien, schapen, ezels, honden en trage voertuigen zodat de snelle voertuigen kunnen inhalen op het midden van de weg. Ook niet ongevaarlijk de Panamerikana. Het asfalt is wel iets steviger want dat komt rechtstreeks van de Chimborazo. Vulkanisch gesteente is ideaal materiaal voor de wegen. Een ander gevaar zijn actieve vulkanen. Op de Tungurahua is momenteel een voortdurende rookpluim die mee waait in de windrichting. Oranje alarm luidt het. Het stof kan 50 kilometer verder neerdalen en dat is niet zo leuk in combinatie met de hitte en de oplaaiende wind. De nog groen uitziende bergen zullen weldra veranderen in een dor en bruin landschap zoals tijdens mijn aankomst in november.