Carnaval

Het woord Carnaval zou afgeleid zijn van het Latijnse ‘carrus navalis’ of vrij vertaald ‘boot van de gekken’. Uit zoekacties op internet blijkt dat men in de Griekse en Romeinse tijd boten op wielen plaatste om door de straten te rijden. Een voorloper van de praalwagens dus. Een vertaling die korter bij het woord komt is het Italiaanse ‘carna-vale‘ wat betekent ‘vlees vaarwel’, want de vasten komen er aan. Al voor de komst van het katholieke geloof vierde de bevolking in Ecuador een feest bij de tweede maanstand. Men gooide met veel water om de vruchtbaarheid aan de aarde te geven en de gezichten werden ingewreven met stof om zich voor te stellen als wolken van regen en sneeuw. Eten en drinken werden uitgewisseld en er werd muziek gespeeld. Met de komst van de Spanjaarden zette de bevolking dit feest verder, zij het onder de naam van carnaval. Zoals vele festiviteiten in Ecuador is carnaval een mengeling van ‘oude’ en ‘nieuwe’ culturen.

Het normale leven valt hier langzaam maar zeker stil. De mensen komen uit verschillende uithoeken van Ecuador en zelfs uit de V.S of Europa maar ze hebben steeds een verleden in Guamote en komen terug naar verre familie. Ver op het gebied van afstand maar vaak ook ver in familiegraad. Ons gastenhuis zit ditmaal volgeboekt met toeristen uit Ecuador zelf. Vooral met carnaval keert men terug naar de plaats waaruit men is vertrokken naar meer toekomstmogelijkheden. Wat hen terug brengt is vooral sentiment, de vriendschap, het feestvieren en de blijdschap en traditie tijdens carnaval. De festiviteiten starten met de verkiezing van een schoonheidskoningin. Gedurende meer dan een week kan overal waar het mogelijk is een feest aan de gang zijn, net zoals om iedere straathoek een stoet kan passeren. Er staat altijd wel ergens een muziekgroep te spelen, tot 20 muzikanten waar onder een twaalfkoppig orkest samen gedrumd op enkele vierkante meters.

Tijdens de stoet smeert men mekaars gezichten in met gekleurd stof en maakt met elkaar nat met waterballonnen of in sommige gevallen klutst men eens een ei op het hoofd. Daarbij zijn ook de karaokas begeerd goed, een spuitbus gevuld met schuim. Carnaval in Guamote is eigenlijk onbeschrijflijk. Naarmate de avond vordert staan honderden waggelende mensen elkaar te omhelzen, te ondersteunen en te dansen. Zowel kleuters tot mensen met gezegende leeftijden. Net zoals de leeftijden is ook de drank zeer variërend. Van bier tot wijn tot rum en trago, puur en in alle kleuren. De koning van carnaval leidt geholpen door zijn ambassadeurs het hele gebeuren en is voor een week officieus de belangrijkste persoon in het kanton. Dit jaar is dat voor het eerst in de rijke geschiedenis een koningin.

Naast het verschil in muziek, klederdracht en andere cultuurgebonden elementen zijn er eigenlijk niet zo veel verschillen met onze carnaval. Na het weekend en de maandagstoet zijn er wel drie dagen stieren te zien en de dag daarna wordt carnaval in een kist begraven in plaats van een pop verbrand. De uitdagers springen, al dan niet met behulp van een kist, over de stieren heen en tonen zo durf en overgave tot groot jolijt van de toeschouwers. De avonden met luide muziek gaan de hele week lang door tot carnaval door middel van voedsel drank en scepter en kroon des koningin met veel pathos wordt begraven.