Terug naar de Andes waar het fruit de markten bereikt. Een carambola of watermeloen kan algauw een tot twee dolar kosten en dat is voor sommige mensen nog steeds een luxeproduct. Tijdens de voormiddag staat het middelgrote fruit 5 stuks voor een dolar, in de namiddag tegen sluitingstijd wordt dat 10 stuks voor een dolar. Een verkoper kraamt gemakkelijk enkele uren lang “un dolar, mangos un dolar”. “Goedemorgen, vandaag maken we fruitpap. We wassen onze handen en ruimen steeds het afval op. We eten niet tot wanneer de fruitsla klaar is. Opgelet, we werken met messen!” Met deze drie regels beginnen we aan wat het einde is van de lessen over voeding. Zowat 150 kinderen kunnen sinds kort apple, egg, milk, banana en als het meezit nog wat voedingsmiddelen vertalen en kopen of verkopen. Hoewel men op gehoor blijft schrijven is de uitspraak toch al heel wat. 'An Apple' is voor de jongste leerlingen nog steeds een 'apol'. De schooltjes hebben een keuken met een grote kom om rijst of aardappelen te koken en een kom voor soep met kip of cuy bij speciale aangelegenheden. Voor elk leerling is er een kommetje of beker en een lepel. In de keuken vind ik 1 mes. Met wat voorraad meegebracht uit Inti Sisa slagen de leerlingen erin om het fruit te schillen. Het afval is al even begeerd voor de varkens en reuen.
Ik geef 1 les in Inti Sisa en een bezoek aan de hoofdgemeente is voor kinderen uit comunidades een zekere belevenis. De winkeltjes zijn te verleidelijk want fruit is allemaal goed en wel, ijsjes en koekjes zijn onafwendbaar. Begrijpelijk want ook Martine, schuin tegenover de basisschool heeft altijd goede klanten gekend. De nieuwste zoetigheden bevatten zo veel kleurstof dat sommige handen en monden knalrood uitslaan. Aan de verpakking hebben de varkens jammerlijk geen maaltijd. Ter geruststelling: een risicovolle les zonder gewonden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten