Crossroads

Na een uitzonderlijk verblijf in Guamote hebben we afscheid genomen in Quito. Tijdens het middaguur assisteert mama als nieuwste personeelslid met de bereiding van forellen, witte sauzen, kippenbouillons of stond zelf aan het roer tot een welbekende lasagnegeur ons verblijdt. Zo nu en dan hebben we een met personeel volgeboekt restaurant. Een uitwisseling in nationale keukenbereidingen, of wat had men gedacht. Potjes, ingrediënten en zakjes uitgerust met etiket met mijn naam erop vullen de koelkast. Een paar dagen later vind ik een Ecuadoriaans weekmenu in mijn mailbox.

Luttele uren na mama’s vertrek komt Simon met een dag vertraging door de enige uitgang van Mariscal Sucre. Bij diens nog niet aangetrouwde familie kunnen we overnachten want ‘mi casa es tu casa’. Ik kan voor het eerst horen dat ik nog negen maanden heb om een inhaalbeweging Spaans te bewerkstelligen. Mijn broer's eeuwige fout komt dag twee zichtbaar aan. Wandelend onder een brandende zon, zonder hoed, zonder bril, zonder zonnecrème. Op een dag reizen we van de evenaar naar de kreeftkeerkring.

Wanneer ik enkele dagen koorts op een ongepast moment lijk door te komen zijn we halfweg dan toch op het moment gekomen om de plaatselijke Pilsener te proeven. De Ecuadoriaanse drankgewoonten aangeleerd zijn we daags nadien in relatief goede vorm, de 4% alcoholpercentage is geen obstakel zij het wel in kwantiteit en in combinatie met 3000 meter hoogte. Guamote heeft zich van een minder ernstige kant laten zien. Maar maandag is werkdag en net na het volkslied ben ik van dienst.