Terug naar school

Hier in Ecuador heeft men met Kerstmis slechts een week vakantie. Het nieuwe jaar is zoals bij heel wat mensen begonnen met een hoop werkuren. Op drie januari ben ik opnieuw aan de slag in ERA (Escuela Rio Amazonas). In de miezellende regen staan bijna vierhonderd leerlingen in rijen naast en achter elkaar. Iedere maandagmorgen brengen enkele leerlingen per leerjaar hulde aan de driekleur en het vaderland. De kleinsten maken hun eigen versies en de oudsten scanderen zelfverzekerd en luid in koor. Bij de leerjaren daartussenin komt de tekst in stukken en brokken. Het eerste lesuur begint niet zelden met een luidkeelse opfrissing van de te kennen teksten. Het volkslied is wel gekend en de leerlingen houden plichtsbewust een hand op de borst terwijl een leerling de vlag heel langzaam omhoog mag hijsen. In tegenstelling tot goedgeklede leerkrachten dragen leerlingen een schooluniform met soms scheuren in ter hoogte van de schouders en met versleten broeken of te kleine schoenen, de haren nat in de regen. Ikzelf sta in het droge onder de doorloop.

In Ecuador krijgt elke school gratis ontbijt en middagmaal. Deze beslissing komt wekelijks ter sprake in het nieuws want het is een trotse verwezenlijking van de overheid. Toch loopt het niet atijd zoals verhoopt. De maaltijden hebben de comunidades meestal niet bereikt. Het ontbijt bestaat uit een soort havermoutmelk en een koekje. Het middagmaal om half elf bestaat uit rijst en vlees. Dit kost wel 10 dolarcent per leerling. Het eten wordt klaargemaakt op een houtvuur in een gesloten ruimte waar de rook amper weg kan, de kok en kokkin hebben hiermee blijkbaar geen probleem. De kinderen staan in een lange rij aan te schuiven, die rij duurt langer dan het half uur speeltijd. De tweede week is er om een of andere reden tijdelijk geen middagmaal meer. De school begint om half acht dus heeft iedereen wel honger. Wanneer ik om zeven uur 's morgens langs de kraampjes stap eten heel wat mensen een bouillon soep en een warme maaltijd, vooral wanneer het koud is.

De leerlingen maken tijdens de les de opmerking dat ik met mijn linkerhand schrijf en manen me aan om met mijn ‘juiste’ hand te schrijven. Ik verdedig mezelf dat het niet uitmaakt met welk hand ik schrijf maar wel wat ik ermee schrijf. Hier schrijft iedereen met rechts. Naast het feit dat ik met veel plezier naar scholen ga is lesgeven op zich een slopende bezigheid. De kleine mankementen, fouten of tekortkoming worden met behulp van mijn leerlingen zichtbaar. Een invuloefening blijkt soms helemaal niet zo duidelijk te zijn als voorzien. Daar bijkomstig moet een les boeien want als de lesinhoud niet vlot loopt wordt het moeilijk in een lagere school. Bovendien zijn er zoveel niveaus als leerlingen, evenzo persoonlijkheden. Het voorbereiden en lesgeven vereist ervaring. Na vier uur les en 175 leerlingen komt mij rust toe, die is steeds aanwezig in Inti Sisa en de mensen die er werken. Een goede thuiskomst is onontbeerlijk voor de mens.